Welkom in Koekange

De eerste keer dat het dorp op schrift staat, als Kukange. De naam verwijst naar Cockaigne, het middeleeuwse Luilekkerland.

Dat Koekange naar een koeiengang heet, hoor je vaak. Er is geen bewijs voor: de naam komt van het Luilekkerland.

Koekangers krijgen toestemming voor een eigen kerk, gewijd aan Johannes de Doper. Daarvoor liepen ze naar Blijdenstein.

In 1605 heeft Koekange nog geen molen. Rond 1642 staat er wel een: het huis ende meule van molenaar Remmelt Mulder.

In 1630 woonden er maar zo'n 250 mensen in Koekange, verdeeld over 48 huishoudens.

Een tweede molenaar wilde in Koekange bouwen. De eerste stapte naar de rechter. Het antwoord van de nieuwe: de wind in Drenthe is vrij.

Koekange telt 50 huizen en 3 armhuisjes. Honderd jaar later zijn er maar zes huizen bij gekomen.

Het eigen leger steekt de molen van Koekange in brand, zodat de vijand geen meel kan krijgen. De schadevergoeding komt pas in 1681.

Cornelis Pronk tekent het oude kerkje. Een reisgenoot schrijft erbij: een kerk sonder toorn, met alleen een klokhuis ernaast.

Dominee Hartman (in Koekange tot 1781) maakte zelf de preekstoel, en ook zijn eigen doodskist. Hij ligt begraven onder die preekstoel.

De hervormde zaalkerk die nu in het dorp staat, wordt gebouwd.

Tot dit jaar loopt er geen weg door Koekange, alleen een voetpad met bruggetjes van erf naar erf. In 1876 wordt de weg bestraat.

Koekange krijgt een station aan de lijn Meppel–Groningen. Het gebouw heeft tot 1970 gestaan.

Op tweede kerstdag krijgt Koekange een nieuwe school. De oude was klein en benauwd.

Er komt een tolhuis bij de viersprong. Wie naar Meppel wil, betaalt tol, waarschijnlijk tot 1925.

Op 22 augustus gaat de zuivelfabriek van Koekange open. Eerst heet ze Erica.

Sommige leden willen niet dat de zuivelfabriek op zondag werkt. Pas vanaf 1968 wordt er ook op zondag melk gebracht.

Eeuwenlang liep er een schaapherder op het Koekangerveld. Rond 1910 verdwijnt hij.

Café Nijsingh, midden in het dorp, brandt af. Ook de decors van de toneelvereniging gaan verloren.

In de jaren dertig heeft Koekange zo'n 22 bakkers en kruideniers. Bijna allemaal hebben ze er een boerderijtje naast.

Het oude posthuis op Struikberg brandt af. Daar stopte vroeger de postwagen, zodat de paarden konden drinken.

De laatste trein stopt in Koekange. In 1940 gaat het station nog even open, daarna is het voorgoed voorbij.

Bij de bevrijding staan de wieken van de molen aan de Dwarsdijk in de vreugdestand, met rood-wit-blauw boven de hoogste wiek.

Koekange was lang een lintdorp: huizen langs één lange weg. Pas na de oorlog groeit er door nieuwbouw een echte dorpskern.

De zuivelfabriek bestaat 50 jaar. Voor het feest moet het bestuur van ieder lid een suikerbon vragen.

In café Jonkers wordt gymnastiekvereniging K.G.V. opgericht. Al snel sporten er 250 mensen in elf groepen.

De molen van Koekange wordt afgebroken.

Dorpshuis De Schakel gaat open.

Koekange maakt een miljoen Edammers per jaar, zo'n 4.400 per dag. De kaas gaat onder meer naar Mexico en Puerto Rico.

Kaas uit Koekange wint twee jaar op rij de Friese Kaasprijs. Op het spandoek: De beste kaas van Friesland wordt gemaakt in Drente!

Op vrijdag 20 februari levert de zuivelfabriek haar laatste kaas af.

Koekange telt 2.575 inwoners, verspreid over ruim 26 vierkante kilometer.